El desierto de Atacama.

Sorry dat ik al een hele tijd niks meer van me heb laten horen. In de tussentijd is er een heleboel gebeurd en ik zal dat in dit verhaal zo goed mogelijk vertellen. Laten we beginnen bij mijn oudste herinneringen hier nadat ik me laatste verhaal heb geschreven.

Ergens in November ben ik met de rotary naar het noorden van chili geweest. Voor degenen die het niet weten. Het noorden van Chili is een van de droogste woestijnen van de wereld er zijn plaatsen daar waar het nog nooit geregend heeft. Eerst waren we naar la Serena geweest een plaatsje 6 uur boven santiago het was in la serena al een stuk droger dan in santiago heel veel sand en cactussen. We waren de eerste dag daar meteen naar het strand toe gegaan en we hadden gezwommen. De volgende stad die we bezochten was iquique dat ligt helemaal in het noordelijkste punt van chili ongeveer een dag en een nacht rijden. In iquique was het zo droog dat er zelfs geen cactussen meer te vinden waren alles was zand zand en nog eens zand. Daarna hebben we de stad San Pedro de Atacama bezocht. San Pedro de Atacama ligt meer zuidwaarts en landinwaarts van Iquique hier was het het droogst van alle plaatsen die ik heb bezocht. In San Pedro hebben we om 4 uur `s ochtends ijskoud de geisers bezocht tegen de boliviaanse grens aan daarna hebben we nog plaatsen bekeken met llama`s en flamingos. Na San Pedro zijn we naar Antofagasta en daarna naar Baya Inglesa geweest waarna we weer naar santiago terugkeerden. Ik heb op deze reis zo`n 500 fotos genomen dus die ga ik binnenkort ook wel uploaden.

Ik maak er nu even een einde aan binnenkort ga ik mijn andere dingen eropzeten.

Irak

Maar weer eens een nieuw bericht uit het verre Chili (ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe ver chili nou daadwerkelijk is als iemand dat weet kan die dat dan ff responden). Ik begin maar met vorige week maandag 11 september. Dit was een nogal boeiende dag, want hier waar ik nu ben zijn er drie gebeurtenissen op die dag. #1 weten jullie natuurlijk allemaal en dat is dat het 5 jaar na de aanslagen op het wtc is #2 is dat 11 september de verjaardag van mijn gastvader is en #3 is dat 11 september 1973 de dag was dat Salvador Allende (de toen zittende president)met het pistool dat hij cadeau van Fidel Castro had gekregen zich door zijn hoofd had geschoten waarna Pinochet met het leger de macht in handen nam in Chili. Ieder jaar op deze dag zijn er enorme rellen in Santiago. Die rellen waren ook te zien op tv en ik vond het eigenlijk wel heel erg lijken op Irak. Er werd overal geschoten de pako´s (carabineros/politieagenten) waren helemaal in bescherming het leger was ingezet half santiago stond in brand. Dus dat was best wel schokkend om te zien.

Ik zou de donderdag na 11 september naar mijn vriendin Rocio (spreek uit als Ròsio)in Talca gaan. Talca is een plaatsje dat 350 km bij mij vandaan ligt dus had ik de bus genomen. Deze busreis nam 4 a 5 uur in beslag en was ongelooflijk saai. Ze had vrijdag naar school moeten gaan maar omdat ik er was was ze thuis gebleven. Zaterdag waren ik Rocio en Hannah (de amerikaanse gastzus van Rocio) naar Constitucion gegaan. Constitucion is een heel mooi plaatsje aan de oceaan waar alle familie van Rocio leeft. We waren met de trein gegaan en die treinreis nam 4 uur in beslag omdat je hem bij voet zelfs bij kon houden. In Constitucion hebben we in het huis van Rocio´s oma overnacht en hebben we feesten gehad bij de familie van Rocio die stuk voor stuk surfers zijn. Fotos van Constitucion zijn te vinden op mijn space. Meer fotos komen zondag.

Omdat ik 6 dagen bij Rocio bleef heb ik ook de belangrijkste feestdagen van Chili in talca meegemaakt. Die feestdagen zijn 18 en 19 september. 18 september is onafhankelijkheidsdag en 19 september is de dag van het leger. Op deze dagen hebben we heel veel gefeest, Iedere avond om 6 uur in de morgen naar bed gegaan en heel veel Empanadas gegeten. Op het einde van dit verhaal zal ik het recept voor empanadas bijvoegen ze zijn verrukelijk.

Ik heb het hier heel leuk en gister heb ik pas voor het eerst heimwee gehad vanwege slecht nieuws uit Nederland.

Hier het Recept voor 48 Empanadas de Pino (gefrituurd)

Ingrediënten:
Bakolie
1 gesnipperde ui
1 fijngesneden paprika
1 teentje knoflook
350 gram rundergehakt
200 gram varkensgehakt
1/8 dl. tomaten uit blik
100 gram ontpitte en gehakte groene olijven
24 plakjes diepvriesdeeg voor hartige taart .

Bereidingswijze:
De olie verhitten , ui bijvoegen en op een laag vuur 3 minuten zacht laten worden.
Bak de paprika daarna mee met het knoflook ongeveer 3 minuten . Voeg het gehakt toe , goed rondroeren , tomaten en olijven bijvoegen en aan de kook brengen.
Laat het mengsel 10 minuten sudderen . Haal de pan van het vuur, breng alles op smaak met zout en peper .
Daarna laten afkoelen .
Steek uit elk plakje deeg 2 rondjes. Schep wat van de vulling op de rondjes en vouw ze dubbel . Druk de randen aan met een vork . Verhit 2 cl. olie in een frituurpan tot 180 graden . Bak de empanades krokant en laat ze uitlekken op keukenpapier . U kan ze ook 20-25 minuten bakken in de oven op 200°C .

Mijn favoriet zijn niet de gefrituurde maar de gebakken die zijn toch iets lekkerder hahaha.

Sorry ik heb per ongeluk het foute recept erop gezet ook degene die ik het recept al heb gestuurd hebben het foute gekregen ik ga nu zoeken naar het goede en zodra ik ze heb schrijf ik hem op mijn weblog.

Chile es Super!

Ik zit nu al 3 weken in Chili en ik vind het super hier. Alles is hier zo mooi en ik geniet er echt van. Ik ga nu al voor mijn tweede week naar school en afgezien van de lessen die oersaai zijn is het met mijn vrienden daar supergezellig en ik heb nog geen tijd gehad om heimwee te hebben. Ik ben er wel achter gekomen dat ik hier moet gaan sporten want ik ben sinds ik hier ben 2 kilos aangekomen.

Met de taal gaat het ook heel goed yo aprendo muy rapido, het enige probleem met spaans is de r die moet je namelijk met je tong maken in plaats van met je keel en ik krijg die r echt niet met me tong gemaakt het blijft een LLLLLLLLLLL hahaha. Vaak als je hem met je keel maakt begrijpen de mensen hier echt niet waar je het over hebt hahaha.

Ik ben net op de mountainbike even naar het strand gefietst om fotos te maken die kunnen jullie bewonderen op mijn space. Zijn volgens mij wel slechte kwaliteit omdat het bewolkt is nu. Ook heb ik nu een mobiele telefoon gekocht het nummer is +56 981588157
en me huisnummer is +56 35441560
Mijn adres hier is Av. La playa parcela 1, Las vertientes, Rocas de Santo Domingo, Chile

Ik ben hier echt in de hemel belandt.

Uniforms en Honden

Hehe eindelijk ben ik na lang wachten in Chili. Ik ben op zaterdag 19 augustus om ongeveer 6.40 een uur eerder dan verwacht aangekomen in chili. gelukkig stonden mijn gastouders al op mij te wchten. Na wat op het vliegveld te hebben gepraat gingen we richting santo domingo me thuisplaats voor een jaar. In de auto zag ik pas hoe arm Chili is want overal waar je keek zag je krottenwijken. Ik vroeg me gastouders daarover en ze zeiden dat 15% van de Chileense bevolking arm is.

Aangekomen kwamen meteen alle honden op me afgerend en ze probeerden me uit door heel aggresief te doen, maar ik liet me niet kennen en nu zijn ze super lief. Even iets over chilenen en honden. Bijna iedere Chileen heeft een hond echt overal waar je kijkt zie je honden. Ook heeft bijna geen een van die chilenen de hond gekocht. Of ze vinden de hond meestal aangereden of dakloos en nemen die dan mee naar huis. Mijn gastmoeder Lina heeft als hobby dat ze aangereden of dakloze honden meeneemt naar huis ze traint en dan weggeeft aan anderen dus in chili kom je aan een hond door hem van straat mee te nemen hem te krijgen of hem te erven als het ware.

Zondag pikten we mijn gastzus Alejandra op uit een plaatsje vlakbij San Antonio want ze had daar een scout kamp gehad. Ze begeleid de kleine kinderen daar. Me gastzus is een stuk mooier dan ik had verwacht. Maandag gingen we naar Santiago wat een hele mooie en grote stad is het heeft in totaal zo een 6 miljoen inwoners wat meer dan 1/3de van het totale aantal inwoners van het land is. In Santiago hadden we de vriend van mijn zus opgepikt die echt heel cool is en hadden we een uniform gekocht. Mijn uniform bestaat uit hele mooie zelfgekozen zwartleren schoenen heel sjiek en een grijze broek met een witte blouse met een blauwe spencer een stropdas ook blauw en een blauwe trui met rits. Ik had verwacht dat het echt heel lelijk zou zijn maar het valt echt ongelooflijk mee stuk beter dan de groene uniformen van Zuid-Afrika. Toen hadden we lekker bakje koffie bij starbucks gehaald en in de avond waren we naar huis gegaan zonder Alejandra omdat die de dag daarna naar de Uni moest.

Gister waren we naar Valparaiso geweest naar Familie van mijn gastmoeder en daar heb ik een hele aardige meid ontmoet ze heette Maria Jose en ze was de zus van de schoonzus van mijn Gastmoeder. Dit is echt heel raar hier want ieder familielid al is die nog zo ver familielid word behandeld als naaste familielid. Toen waren we gaan brunchen om 3 uur in een huis waarvan je echt niet zou verwachten dat het een restaurant is vooral niet als je ziet dat het helemaal ergens buiten de stad is. Daar heb ik een ongelooflijk grote steak gegeten en hebben we heel veel gepraat. Met Maria Jose was het heel makkelijk praten omdat ze voor engels lerares studeert. Iets over de maaltijden. In de ochtend eten we brood en soort van cornflakes goed voor de stofwisseling zeggen ze. In de middag eten we heel uitgebreid en altijd warm. In de avond eten we iets minder uitgebreid maar ook warm. Ik zit dit nu op mijn gastvaders kantoor te typen en net kwam de secretaresse mij vragen wat ik wilde eten. Ik heb gekozen aardappeltjes als voorgerecht dan kip met patat en dan fruit en het is nog maar half 12 haha. Het eten hier bevalt me echt super.

Vanochtend ben ik komen kennismaken met mijn klas echt iedereen op school staart me aan best irritant maar ook wel grappig. Het blijkt dat het hier normaal is dat heel veel kinderen al op vroege leeftijd zwanger zijn zo zit er in mijn klas een meisje die volgende maand gaat bevallen. De engelse lerares die me rondleide zij dus ook al dat ik bang moest worden voor meisjes hahahaha ik red me wel.

Ik heb fotos gemaakt en die heb ik upgeload op mijn space die je bij de links kan vinden.

Nog 2 weekjes!

Nog 2 weekjes en dan vertrek ik richting het mooie Chili. Gister heb ik mijn gastfamilie gebeld om door te geven hoe laat ik in Santiago aan kom dus dat is ook al gedaan. Volgende week zondag heb ik een Afscheidsfeestje en dan is het enige wat ik nog moet doen een fotocamera kopen. Ik wordt echt met de dag zenuwachtiger en tel echt alle uren af. Vooral het feit dat er al velen van de rotary in het buitenland zitten en allemaal heel erg verschillende verhalen vertellen maakt me nog zenuwachtiger. Maarja ik moet maar afwachten op wat er allemaal gaat gebeuren en ik denk wel dat het super leuk gaat worden allemaal.

groeten van marc "nog steeds vanuit Nederland"

Forum

Ik heb een forum aangemaakt waar de Rotary exchangees met elkaar kunnen praten. Dit forum kan je vinden onder mijn links op deze site. De directe link is http://marc.forumcircle.com Door je te registreren op deze site kan je dingen posten. Ik hoop dat jullie via mond op mond reclame (ook aan buitenlandse exchangees) de site bekend maken, want dan kan zo'n site heel handig zijn.

Beachrugby toernooi Ameland

Ik weet dat het niet veel met mijn uitwisseling te maken heeft maar ik wil het toch even kwijt op mijn weblog.

Vrijdag om 10 uur 's ochtends ben ik met een groep van 8 man met de auto richting de boot van Ameland gegaan. Dit omdat we een beachrugby toernooi hadden.

Vrijdag avond was er al meteen feest en natuurlijk waren we de volgende morgen allemaal brak. Heel leuk dat we al om 9 uur moesten spelen. Om ongeveer 5 uur waren de wedstrijden voor die dag afgelopen en gingen we Nes in. Ik heb met complimenten van mezelf en teleurstelling van de anderen die avond niks gedronken wat echt een hele prestatie was als je bedenkt dat er aan een stuk door bier werd aangeboden. Zondag morgen was ik een van de weinigen die niet brak het veld op ging en jaja we hebben onze eerste wedstrijd van die dag gewonnen.

Uiteindelijk zijn we een van de laatsten geworden en hielden we er niet meer dan vermoeidheid aan over, want ja vermoeid waren we.

De Foto is wel van mijn rugbyclub maar niet van de tweede, (waar ik in zat) maar van de eerste. (ik sta daar trouwens op de achtergrond linksachter het persoon met zijn handen achter zijn hoofd)